پلیمر ها و کووید -19 : ماسک های پلاستیکی و استانداردهای آن ها

پلیمر ها و کووید -19 : ماسک های پلاستیکی و استانداردهای آن ها

در خلال سال های اخیر افراد جامعه بر این باورند که مصرف پلاستیک ها می بایست به حداقل رسیده و با مواد زیست تخریب پذیر دیگری که محیط زیست را تخریب نمی کنند جایگزین شوند. لیکن پس از گذشت چند هفته از شیوع ویروس مرگبار SARS-CoV-2 نقش کلیدی تجهیزات محافظ ساخته شده از پلاستیک ها بر همگان آشکار شده است. به منظور کنترل شیوع این بیماری، دو روش عمده توسط متخصصان بهداشت ارائه گردیده است: روش اول، شست و شوی مکرر دست ها با آب و صابون و مواد ضد عفونی و روش دیگر استفاده از تجهیزات محافظتی از قبیل ماسک و دستکش و ... با این حال چگونه می­توان این موارد را به پلاستیک ها مربوط دانست!؟ در حال حاضر، بیشترین جستجوی محصولات در جهان حول ماسک صورت است که از پلاستیک ها ساخته است. ماسک ها به صورت معمول از لایه های مختلفی تشکیل شده اند که مهمترین لایه آن میکروفایبر های آب گریز و سازگار با پوست از جنس پلی پروپیلن می باشد. نوع دیگری از ماسک ها که گران تر بوده و تمام صورت را پوشش می دهند از جنس پلی یورتان می باشد، در حالیکه ماسک های نانو و میکروفایبر کربنی به وسیله پلیمریزاسیون پلی اکریلونیتریل ساخته می شوند. تمام ماسک ها و اجزای فیلتری آن ها از جنس پلاستیک بوده و عملکرد ماسک ها در برابر دم و بازدم افراد توسط استانداردهایی بررسی می­شوند. استانداردهایی که در این حوزه به صورت معمول عملکرد ماسک ها را مورد ارزیابی قرار می دهند به قرار ذیل می توان تقسیم بندی کرد:

·        NIOSH-42CFR84 (United States);

·        EN 143;

·        EN 149 (Europe);

·        GB2626 (China);

·        AS/NZA 1716 (Australia/ New Zealand);

·        JMHLW-No. 214,2018 (Japan);

 

حداقل بازده عملکردی ماسک های FFP1/FFP2/FFP3 (که در اروپا نشانه گذاری می شوند) به ترتیب 80/94/99 درصد می باشد. همچین ماسک های N95/N99/N100 که در ایالات متحده نشانه گذاری شده اند، به ترتیب دارای 95، 99 و 97/99 درصد بازده می باشند.

با توجه به اهمیت پلاستیک ها در این دوره، انتظار می رود با استفاده مناسب از آن ها و بازیافت به موقع تجهیزات پزشکی از آسیب به محیط زیست جلوگیری شود.


تاریخ

شنبه 6 اردیبهشت 1399